CARTA A LOS ROMANOS – CAPÍTULO 1

[:es]

1. 2. 3. (…) 7. 8. 9. (…) 14. 15. 16.

Capítulo 1

1 Carta de Pablo, servidor de Jesucristo, llamado el Apóstol, y elegido para anunciar la Buena Noticia de Dios,

2 que él había prometido por medio de sus Profetas en las Sagradas Escrituras,

3 acerca de su Hijo, Jesucristo, nuestro Señor, nacido de la estirpe de David según la carne,

4 y constituido Hijo de Dios con poder según el Espíritu santificador por su resurrección de entre los muertos.

5 Por él hemos recibido la gracia y la misión apostólica, a fin de conducir a la obediencia de la fe, para la gloria de su Nombre, a todos los pueblos paganos,

6 entre los cuales se encuentran también ustedes, que han sido llamados por Jesucristo.

7 A todos los que están en Roma, amados de Dios, llamados a ser santos, llegue la gracia y la paz, que proceden de Dios, nuestro Padre, y el Señor Jesucristo.

8 En primer lugar, doy gracias a mi Dios por medio de Jesucristo, a causa de todos ustedes, porque su fe es alabada en el mundo entero.

9 Dios, a quien tributo un culto espiritual anunciando la Buena Noticia de su Hijo, es testigo de que yo los recuerdo constantemente,

10 pidiendo siempre en mis oraciones que pueda encontrar, si Dios quiere, la ocasión favorable para ir a visitarlos.

11 Porque tengo un gran deseo de verlos, a fin de comunicarlos algún don del Espíritu que los fortalezca,

12 mejor dicho, a fin de que nos reconfortemos unos a otros, por la fe que tenemos en común.

13 Hermanos, quiero que sepan que muchas veces intenté visitarlos para recoger algún fruto también entre ustedes, como lo he recogido en otros pueblos paganos; pero hasta ahora no he podido hacerlo.

14 Yo me debo tanto a los griegos como a los que no lo son, a los sabios como a los ignorantes.

15 De ahí mi ardiente deseo de anunciarles la Buena Noticia también a ustedes, los que habitan en Roma.

16 Yo no me avergüenzo del Evangelio, porque es el poder de Dios para la salvación de todos los que creen: de los judíos en primer lugar, y después de los que no lo son.

17 En el Evangelio se revela la justicia de Dios, por la fe y para la fe, conforme a lo que dice la Escritura: El justo vivirá por la fe.

18 En efecto, la ira de Dios se revela desde el cielo contra la impiedad y la injusticia de los hombres, que por su injusticia retienen prisionera la verdad.

19 Porque todo cuanto de se puede conocer acerca de Dios está patente ante ellos: Dios mismo se lo dio a conocer,

20 ya que sus atributos invisibles –su poder eterno y su divinidad– se hacen visibles a los ojos de la inteligencia, desde la creación del mundo, por medio de sus obras. Por lo tanto, aquellos no tienen ninguna excusa.

21 en efecto, habiendo conocido a Dios, no lo glorificaron ni le dieron gracias como corresponde. Por el contrario, se extraviaron en vanos razonamientos y su mente insensata quedó en la oscuridad.

22 Haciendo alarde de sabios se convirtieron en necios,

23 y cambiaron la gloria del Dios incorruptible por imágenes que representan a hombres corruptibles, aves, cuadrúpedos y reptiles.

24 Por eso, dejándolos abandonados a los deseos de su corazón, Dios los entregó a una impureza que deshonraba sus propios cuerpos,

25 ya que han sustituido la verdad de Dios por la mentira, adorando y sirviendo a las criaturas en lugar del Creador, que es bendito eternamente. Amén.

26 Por eso, Dios los entregó también a pasiones vergonzosas: sus mujeres cambiaron las relaciones naturales por otras contrarias a la naturaleza.

27 Del mismo modo, los hombres dejando la relación natural con la mujer, ardieron en deseos los unos por los otros, teniendo relaciones deshonestas entre ellos y recibiendo en sí mismos la retribución merecida por su extravío.

28 Y como no se preocuparon por reconocer a Dios, él los entregó a su mente depravada para que hicieran lo que no se debe.

29 Están llenos de toda clase de injusticia, iniquidad, ambición y maldad; colmados de envidia, crímenes, peleas, engaños, depravación, difamaciones.

30 Son detractores, enemigos de Dios, insolentes, arrogantes, vanidosos, hábiles para el mal, rebeldes con sus padres,

31 insensatos, desleales, insensibles, despiadados.

32 Y a pesar de que conocen el decreto de Dios, que declara dignos de muerte a los que hacen estas cosas, no sólo las practican, sino que también aprueban a los que las hacen.

1. 2. 3. 4. 5. 6. 7. 8. 9.

 10. 11. 12. 13. 14. 15. 16.

[:en]

1. 2. 3. 4. 5. 67. 89.

 1011. 12. 13. 14. 15. 16.

Chapter 1

1 2 Paul, a slave of Christ Jesus, called to be an apostle and set apart for the gospel of God,

which he promised previously through his prophets in the holy scriptures,

3 the gospel about his Son, descended from David according to the flesh,

but established as Son of God in power according to the spirit of holiness through resurrection from the dead, Jesus Christ our Lord.

4 Through him we have received the grace of apostleship, to bring about the obedience of faith, for the sake of his name, among all the Gentiles,

among whom are you also, who are called to belong to Jesus Christ;

to all the beloved of God in Rome, called to be holy. 5 Grace to you and peace from God our Father and the Lord Jesus Christ.

First, I give thanks 6 to my God through Jesus Christ for all of you, because your faith is heralded throughout the world.

God is my witness, whom I serve with my spirit in proclaiming the gospel of his Son, that I remember you constantly,

10 7 always asking in my prayers that somehow by God’s will I may at last find my way clear to come to you.

11 For I long to see you, that I may share with you some spiritual gift so that you may be strengthened,

12 that is, that you and I may be mutually encouraged by one another’s faith, yours and mine.

13 I do not want you to be unaware, brothers, 8 that I often planned to come to you, though I was prevented until now, that I might harvest some fruit among you, too, as among the rest of the Gentiles.

14 To Greeks 9 and non-Greeks alike, to the wise and the ignorant, I am under obligation;

15 that is why I am eager to preach the gospel also to you in Rome.

16 10 For I am not ashamed of the gospel. It is the power of God for the salvation of everyone who believes: for Jew first, and then Greek.

17 For in it is revealed the righteousness of God from faith to faith; 11 as it is written, «The one who is righteous by faith will live.»

18 12 The wrath 13 of God 14 is indeed being revealed from heaven against every impiety and wickedness of those who suppress the truth by their wickedness.

19 For what can be known about God is evident to them, because God made it evident to them.

20 Ever since the creation of the world, his invisible attributes of eternal power and divinity have been able to be understood and perceived in what he has made. As a result, they have no excuse;

21 for although they knew God they did not accord him glory as God or give him thanks. Instead, they became vain in their reasoning, and their senseless minds were darkened.

22 While claiming to be wise, they became fools

23 and exchanged the glory of the immortal God for the likeness of an image of mortal man or of birds or of four-legged animals or of snakes.

24 Therefore, God handed them over to impurity through the lusts of their hearts 15 for the mutual degradation of their bodies.

25 They exchanged the truth of God for a lie and revered and worshiped the creature rather than the creator, who is blessed forever. Amen.

26 Therefore, God handed them over to degrading passions. Their females exchanged natural relations for unnatural,

27 and the males likewise gave up natural relations with females and burned with lust for one another. Males did shameful things with males and thus received in their own persons the due penalty for their perversity.

28 And since they did not see fit to acknowledge God, God handed them over to their undiscerning mind to do what is improper.

29 They are filled with every form of wickedness, evil, greed, and malice; full of envy, murder, rivalry, treachery, and spite. They are gossips

30 and scandalmongers and they hate God. They are insolent, haughty, boastful, ingenious in their wickedness, and rebellious toward their parents.

31 They are senseless, faithless, heartless, ruthless.

32 Although they know the just decree of God that all who practice such things deserve death, they not only do them but give approval to those who practice them. 

1. 2. 3. 4. 5. 67. 89.

 1011. 12. 13. 14. 15. 16.

 1 [1-7] In Paul’s letters the greeting or praescriptio follows a standard form, though with variations. It is based upon the common Greco-Roman epistolary practice, but with the addition of Semitic and specifically Christian elements. The three basic components are: name of sender; name of addressee; greeting. In identifying himself, Paul often adds phrases to describe his apostolic mission; this element is more developed in Romans than in any other letter. Elsewhere he associates co-workers with himself in the greeting: Sosthenes (1 Cor), Timothy (2 Cor; Phil; Phl) Silvanus (1 Thes – 2 Thes). The standard secular greeting was the infinitive chairein, «greetings.» Paul uses instead the similar-sounding charis, «grace,» together with the Semitic greeting salom (Greek eirene), «peace.» These gifts, foreshadowed in God’s dealings with Israel (see ⇒ Numbers 6:24-26), have been poured out abundantly in Christ, and Paul wishes them to his readers. In Romans the Pauline praescriptio is expanded and expressed in a formal tone; it emphasizes Paul’s office as apostle to the Gentiles. ⇒ Romans 1:3-4 stress the gospel or kerygma, ⇒ Romans 1:2 the fulfillment of God’s promise, and ⇒ Romans 1:1, 5 Paul’s office. On his call, see ⇒ Gal 1:15-16; ⇒ 1 Cor 9:1; ⇒ 15:8-10; ⇒ Acts 9:1-22; ⇒ 22:3-16; ⇒ 26:4-18.

2 [1] Slave of Christ Jesus: Paul applies the term slave to himself in order to express his undivided allegiance to the Lord of the church, the Master of all, including slaves and masters. «No one can serve (i.e., be a slave to) two masters,» said Jesus (⇒ Matthew 6:24). It is this aspect of the slave-master relationship rather than its degrading implications that Paul emphasizes when he discusses Christian commitment.

3 [3-4] Paul here cites an early confession that proclaims Jesus’ sonship as messianic descendant of David (cf ⇒ Matthew 22:42; ⇒ 2 Tim 2:8; ⇒ Rev 22:16) and as Son of God by the resurrection. As «life-giving spirit» (⇒ 1 Cor 15:45), Jesus Christ is able to communicate the Spirit to those who believe in him.

4 [5] Paul recalls his apostolic office, implying that the Romans know something of his history. The obedience of faith: as Paul will show at length in chs 6-8 and 12-15, faith in God’s justifying action in Jesus Christ relates one to God’s gift of the new life that is made possible through the death and resurrection of Jesus Christ and the activity of the holy Spirit (see especially ⇒ Romans 8:1-11).

5 [7] Called to be holy: Paul often refers to Christians as «the holy ones» or «the saints.» The Israelite community was called a «holy assembly» because they had been separated for the worship and service of the Lord (see ⇒ Lev 11:44; ⇒ 23:1-44). The Christian community regarded its members as sanctified by baptism (⇒ Romans 6:22; ⇒ 15:16; ⇒ 1 Cor 6:11; ⇒ Eph 5:26-27). Christians are called to holiness (⇒ 1 Cor 1:2; ⇒ 1 Thes 4:7), that is, they are called to make their lives conform to the gift they have already received.

6 [8] In Greco-Roman letters, the greeting was customarily followed by a prayer. The Pauline letters usually include this element (except Gal and 1 Tim, 2 Tim) expressed in Christian thanksgiving formulas and usually stating the principal theme of the letter. In 2 Cor the thanksgiving becomes a blessing, and in Eph it is preceded by a lengthy blessing. Sometimes the thanksgiving is blended into the body of the letter, especially in 1 Thes. In Romans it is stated briefly.

7 [10-12] Paul lays the groundwork for his more detailed statement in ⇒ Romans 15:22-24 about his projected visit to Rome.

8 [13] Brothers is idiomatic for all Paul’s «kin in Christ,» all those who believe in the gospel; it includes women as well as men (cf ⇒ Romans 4:3).

9 [14] Greeks and non-Greeks: literally, «Greeks and barbarians.» As a result of Alexander’s conquests, Greek became the standard international language of the Mediterranean world. Greeks in Paul’s statement therefore means people who know Greek or who have been influenced by Greek culture. Non-Greeks were people whose cultures remained substantially unaffected by Greek influences. Greeks called such people «barbarians» (cf ⇒ Acts 28:2), meaning people whose speech was foreign. Roman citizens would scarcely classify themselves as such, and Nero, who was reigning when Paul wrote this letter, prided himself on his admiration for Greek culture. Under obligation: Paul will expand on the theme of obligation in ⇒ Romans 13:8; ⇒ 15:1, ⇒ 27.

10 [16-17] The principal theme of the letter is salvation through faith. I am not ashamed of the gospel: Paul is not ashamed to proclaim the gospel, despite the criticism that Jews and Gentiles leveled against the proclamation of the crucified savior; cf ⇒ 1 Cor 1:23-24. Paul affirms, however, that it is precisely through the crucifixion and resurrection of Jesus that God’s saving will and power become manifest. Jew first (cf ⇒ Romans 2:9-10) means that Jews especially, in view of the example of Abraham (Romans 4), ought to be the leaders in the response of faith.

11 [17] In it is revealed the righteousness of God from faith to faith: the gospel centers in Jesus Christ, in whom God’s saving presence and righteousness in history have been made known. Faith is affirmation of the basic purpose and meaning of the Old Testament as proclamation of divine promise (⇒ Romans 1:2; ⇒ 4:13) and exposure of the inability of humanity to effect its salvation even through covenant law. Faith is the gift of the holy Spirit and denotes acceptance of salvation as God’s righteousness, that is, God’s gift of a renewed relationship in forgiveness and power for a new life. Faith is response to God’s total claim on people and their destiny. The one who is righteous by faith will live: see the note on ⇒ Habakkuk 2:4.

12 [⇒ 1:18-⇒ 3:20] Paul aims to show that all humanity is in a desperate plight and requires God’s special intervention if it is to be saved.

13 [18-32] In this passage Paul uses themes and rhetoric common in Jewish-Hellenistic mission proclamation (cf ⇒ Wisdom 13:1-⇒ 14:31) to indict especially the non-Jewish world. The close association of idolatry and immorality is basic, but the generalization needs in all fairness to be balanced against the fact that non-Jewish Christian society on many levels displayed moral attitudes and performance whose quality would challenge much of contemporary Christian culture. Romans themselves expressed abhorrence over devotion accorded to animals in Egypt. Paul’s main point is that the wrath of God does not await the end of the world but goes into action at each present moment in humanity’s history when misdirected piety serves as a facade for self-interest.

14 [18] The wrath of God: God’s reaction to human sinfulness, an Old Testament phrase that expresses the irreconcilable opposition between God and evil (see ⇒ Isaiah 9:11, ⇒ 16, ⇒ 18, ⇒ 20; ⇒ 10:4; ⇒ 30:27). It is not contrary to God’s universal love for his creatures, but condemns Israel’s turning aside from the covenant obligations. Hosea depicts Yahweh as suffering intensely at the thought of having to punish Israel (⇒ Hosea 11:8-9). God’s wrath was to be poured forth especially on the «Day of Yahweh» and thus took on an eschatological connotation (see ⇒ Zephaniah 1:15).

15 [24] In order to expose the depth of humanity’s rebellion against the Creator, God handed them over to impurity through the lusts of their hearts. Instead of curbing people’s evil interests, God abandoned them to self-indulgence, thereby removing the facade of apparent conformity to the divine will. Subsequently Paul will show that the Mosaic law produces the same effect; cf ⇒ Romans 5:20; ⇒ 7:13-24. The divine judgment expressed here is related to the theme of hardness of heart described in ⇒ Romans 9:17-18.

1. 2. 3. 4. 5. 67. 89.

 1011. 12. 13. 14. 15. 16.

[:zh]

1. 2. 3. 456789.

 10111213141516.

[:it]

1. 2. 3. 456789.

 10111213141516.

[:pt]

1. 2. 3. 456789.

 10111213141516.

[:pl]

1. 2. 3. 4. 5. 6. 7. 8. 9.

 10. 11. 12. 13. 14. 15. 16.

Rozdział 1

1 Paweł, sługa Chrystusa Jezusa, z powołania apostoł, przeznaczony do głoszenia Ewangelii Bożej,

2 którą Bóg przedtem zapowiedział przez swoich proroków w Pismach świętych. 

3 [Jest to Ewangelia] o Jego Synu – pochodzącym według ciała z rodu Dawida,

4 a ustanowionym według Ducha Świętości przez powstanie z martwych pełnym mocy Synem Bożym – o Jezusie Chrystusie, Panu naszym. 

5 Przez Niego otrzymaliśmy łaskę i urząd apostolski, aby ku chwale Jego imienia pozyskiwać wszystkich pogan dla posłuszeństwa wierze. 

6 Wśród nich jesteście i wy powołani przez Jezusa Chrystusa.

7 Do wszystkich przez Boga umiłowanych, powołanych świętych, którzy mieszkają w Rzymie: Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa!

8 Na samym początku składam dzięki Bogu mojemu przez Jezusa Chrystusa za was wszystkich; ponieważ o wierze waszej mówi się po całym świecie. 

9 Bóg bowiem, któremu służę w [głębi] mego ducha, głosząc Ewangelię Jego Syna, jest mi świadkiem, jak nieustannie was wspominam, 

10 prosząc we wszystkich modlitwach moich, by kiedyś wreszcie za wolą Bożą nadarzyła mi się dogodna sposobność przybycia do was. 

11 Gorąco bowiem pragnę was zobaczyć, aby wam użyczyć nieco daru duchowego dla waszego umocnienia, 

12 to jest abyśmy się u was nawzajem pokrzepili wspólną wiarą – waszą i moją.

13 Nie chcę też, byście nie wiedzieli, bracia, że wiele razy miałem zamiar przybyć do was – ale aż dotąd doznawałem przeszkód – aby zebrać nieco owocu także wśród was, podobnie jak wśród innych pogan. 

14 Jestem przecież dłużnikiem tak Greków, jak i barbarzyńców, tak uczonych, jak i niewykształconych. 

15 Przeto, co do mnie, gotów jestem głosić Ewangelię i wam, mieszkańcom Rzymu.

16 Bo ja nie wstydzę się Ewangelii, jest bowiem ona mocą Bożą ku zbawieniu dla każdego wierzącego, najpierw dla Żyda, potem dla Greka. 

17 W niej bowiem objawia się sprawiedliwość Boża, która od wiary wychodzi i ku wierze prowadzi, jak jest napisane: a sprawiedliwy z wiary żyć będzie.

18 Albowiem gniew Boży ujawnia się z nieba na wszelką bezbożność i nieprawość tych ludzi, którzy przez nieprawość nakładają prawdzie pęta. 

19 To bowiem, co o Bogu można poznać, jawne jest wśród nich, gdyż Bóg im to ujawnił. 

20 Albowiem od stworzenia świata niewidzialne Jego przymioty – wiekuista Jego potęga oraz bóstwo – stają się widzialne dla umysłu przez Jego dzieła, tak że nie mogą się wymówić od winy. 

21 Ponieważ, choć Boga poznali, nie oddali Mu czci jako Bogu ani Mu nie dziękowali, lecz znikczemnieli w swoich myślach i zaćmione zostało bezrozumne ich serce. 

22 Podając się za mądrych stali się głupimi. 

23 I zamienili chwałę niezniszczalnego Boga na podobizny i obrazy śmiertelnego człowieka, ptaków, czworonożnych zwierząt i płazów. 

24 Dlatego wydał ich Bóg poprzez pożądania ich serc na łup nieczystości, tak iż dopuszczali się bezczeszczenia własnych ciał. 

25 Prawdę Bożą przemienili oni w kłamstwo i stworzeniu oddawali cześć, i służyli jemu, zamiast służyć Stwórcy, który jest błogosławiony na wieki. Amen. 

26 Dlatego to wydał ich Bóg na pastwę bezecnych namiętności: mianowicie kobiety ich przemieniły pożycie zgodne z naturą na przeciwne naturze. 

27 Podobnie też i mężczyźni, porzuciwszy normalne współżycie z kobietą, zapałali nawzajem żądzą ku sobie, mężczyźni z mężczyznami uprawiając bezwstyd i na samych sobie ponosząc zapłatę należną za zboczenie. 

28 A ponieważ nie uznali za słuszne zachować prawdziwe poznanie Boga, wydał ich Bóg na pastwę na nic niezdatnego rozumu, tak że czynili to, co się nie godzi.

29 Pełni są też wszelakiej nieprawości, przewrotności, chciwości, niegodziwości. Oddani zazdrości, zabójstwu, waśniom, podstępowi, złośliwości; 

30 potwarcy, oszczercy, nienawidzący Boga, zuchwali, pyszni, chełpliwi, w tym, co złe – pomysłowi, rodzicom nieposłuszni, 

31 bezrozumni, niestali, bez serca, bez litości. 

32 Oni to, mimo że dobrze znają wyrok Boży, iż ci, którzy się takich czynów dopuszczają, winni są śmierci, nie tylko je popełniają, ale nadto chwalą tych, którzy to czynią.

[:ro]

1. 2. 3. 456789.

 10111213141516.

[:ja]

1. 2. 3. 456789.

 10111213141516.

[:]